Kata Menteri Kanannya waktu itu, Lee Kuan Yew, sistem pendidikan di Malaysia termasuk penghantaran pelajar ke sekolah jenis kebangsaan Cina dan Tamil menjurus kepada perkauman sehingga sukar bagi kerajaan memupuk perpaduan sebenar.

Kuan Yew (mendiang) yang men­dapat pendidikan Inggeris menganggap sekolah-sekolah Cina sebagai pusat pembenihan dan penyuburan perkauman Cina. Maka kerana itu sekalipun pengajaran bahasa Mandarin dikembalikan, Singapura tetap kekal dengan hanya sekolah Inggeris sebagai Sekolah Nasional.

Selepas kemerdekaan Singapura pada 1960-an, Kuan Yew bertindak nekad dan berani menutup sekolah-sekolah Cina dan Universiti Cina di Singapura. Mendiang menggantikannya dengan sekolah kebangsaan Inggeris di seluruh Singapura dan digantikan sebuah Universiti Cina dengan University Nasional Singa­pura pengantar Inggeris.

Walaupun ini dilakukan serentak dengan penutupan sekolah Melayu dan Tamil, tetapi menutup sekolah kaumnya sendiri yang merupakan majoriti besar rakyat Singapura memerlukan keazaman dan keberanian bertindak yang luar biasa untuk menghadapi risiko kekacauan dan rusuhan besar.

Dan apa yang berlaku rentetan tindakan nekad itu, Kuan Yew cemerlang memajukan negara jiran pelbagai kaum itu dengan strategi tertentu, antaranya kecemerlang­an pendidikan tetapi berteraskan perpaduan menerusi persekolahan satu aliran.

Itulah realiti yang melanda sistem pendidikan negara ini khususnya di peringkat persekolahan kerana masih dibelenggu dengan aliran Cina dan Tamil, selain aliran kebangsaan.

Kelemahan berhubung pelaksa­naan pelbagai aliran ini cukup disedari implikasinya kepada pencapaian sebenar perpaduan tetapi dipendamkan kerana sentimen kaum yang tebal dalam sistem persekolahan.

Yang lebih ditonjolkan ialah pencapaian perpaduan bersifat luaran seperti amalan kunjung-mengunjung dan rumah terbuka semasa perayaan sambil meminggirkan keperluan perpaduan bersifat lebih sejati.

Ternyata beberapa pergaduhan dan ketegangan kaum bermula dari peristiwa 13 Mei 1969, peristiwa Masjid Kampung Rawa-kuil Raja Mathuraiveeran pada 1998 dan di Jalan Klang Lama merupakan isyarat mencemaskan betapa perpaduan rakyat pelbagai kaum begitu rapuh, sambil menuntut post mortem terbesar.

Maka antara perkara yang memerlukan penilaian semula ialah keperluan mewujudkan persekolahan satu aliran dan gagasan ini nampaknya mendapat sokongan tokoh-tokoh pendidikan.

Suatu ketika, langkah Kementerian Pendidikan untuk mewujudkan Sekolah Wawasan merupakan antara langkah untuk mengatasi kelemahan yang ada dalam konteks perpaduan di peringkat seawal usia persekolahan.

Malangnya, usaha itu mendapat tentangan dan sukar dilaksanakan disebabkan ketaksuban kepada sekolah aliran mengikut kaum, berpunca daripada ‘kesilapan percaturan pendidikan negara’ sejak di awal kemerdekaan lagi.

Sedangkan, Sekolah Wawasan itu sendiri bukanlah jawapan sebenar kepada tuntutan perpaduan. Sebaliknya yang amat diperlukan ialah persekolahan satu aliran kerana ia persekitaran terbaik bagi membolehkan pergaulan berlaku di dalam kelas dan sekolah itu sendiri.

Cuma di Malaysia saja ada sekolah Cina. Itu konsensus yang dibuat oleh pemimpin kita terdahulu kerana kerajaan percaya kepada konsep kepelbagaian kaum.

Masih belum terlewat untuk Kementerian Pendidikan dikepalai Datuk Seri Mahdzir Khalid merencanakan pelaksanaan sistem persekolahan satu aliran bak kata Timbalan Pengarah Institut Alam dan Tamadun Melayu Universiti Kebangsaan Malaysia (UKM), Prof. Datuk Dr. Teo Kok Seong semalam.

Namun, cabaran besar dan getir perlu dihadapi kerana sebahagian kita masih gagal meletakkan kepentingan negara mengatasi kepentingan kaum.